W roku 1994 zaszłam w upragnioną ciążę. Szczęście nie trwało długo. Ciąża obumarła w 8-9 tygodniu. Trudno trzeba było żyć dalej, zdarza się. Dwa lata później, w 1996 roku, kolejna ciąża i znów to samo. Kolejny szok dziecko obumarło. Oj, wtedy to już był straszny cios. Po prostu koszmar. Pamiętam, że w szpitalu rzuciłam się na łóżko i ciężko było mi się pogodzić. Prawie rwałam sobie włosy z głowy. Pan Bóg zabrał kolejne moje dziecko. Byłam bardzo załamana. 
W domu siedziałam przybita w fotelu. Wtedy poczułam obecność Maryji, tak jakby mnie obejmowała i przytulała. Było to dla mnie niesamowite, cudowne uczucie, pamiętam to do dziś. W 1997 roku kolejna ciąża i udało się! Były bliźniaczki dwujajowe i Bogu dzięki, bo znowu jedno dziecko obumarło. Drugie rozwijało się. Do końca ciąży nie byłam pewna czy dzieciątko będzie całe i zdrowe. Ciąża przebiegała ciężko, prawie cały czas leżałam w szpitalu, na Święta Bożego Narodzenia i Nowy Rok. Potem w domu cały czas leżenie. Lekarz na początku kwietnia chciał mi zrobić cesarkę. Ja się nie zgodziłam, bo w 1998 roku zażądał 2.000 zł. Po prostu nie miałam pieniędzy. Potem już chciał mniej 1200 zł, ale ja się uparłam i powiedziałam: NIE. Kolejną propozycją była położna za 400 zł, ale także odmówiłam. Dzięki mojemu uporowi i sile od Pana Boga moje dziecko, kochany syn Radek, urodził się siłami natury 28 maja 1998 roku o godzinie 646. Poród był bardzo ciężki, miałam silne bóle krzyżowe. Męczyłam się 24 godziny. Rozwarcie stanęło na 6 cm i ani rusz dalej. Około godziny 3 nad ranem przyszedł do mnie wiekowy już lekarz (w trakcie ciąży mi się śnił) i powiedział, że jak do godziny 5 nie urodzę, to zrobią cesarkę. Byłam w totalnym szoku. Wtedy poprosiłam męża (był dzielnie ze mną przy porodzie), aby zadzwonił do pani doktor Hanny (przyjęła mnie na oddział) i poprosił żeby do mnie przyjechała. Oczywiście nie odmówiła. Jest ona prawdziwym lekarzem oddanym swojej pracy i pacjentom. Był już ostatni dzwonek na pomoc. Rozerwała mi szyjkę, aby ratować dziecko. Zaraz po urodzeniu straciłam przytomność. Obudziłam się na innej sali, gdzie pani doktor zszywała moją ranę. Syn, jak już pisałam, był cały i zdrowy. Miał 8/10 pkt. Apgara. Potem dostał żółtaczkę i trochę czasu minęło zanim wróciliśmy do domu. 
Dziś syn Radek (od radości 😊) jest wspaniałym człowiekiem. Wspaniały mały człowiek o wielkim sercu. 1 września 2023 roku mój syn zawarł związek małżeński z cudowną, ciepłą i kochającą dziewczyną. Gdy ją poznałam, to od pierwszego spotkania bardzo chciałam ją ukochać, przytulić i tak też zrobiłam. Ona też tego pragnęła, to cudowne i wyjątkowe doznanie. Jak się później okazało, urodziła się 19 kwietnia 2001 roku. Moje pierwsze dziecko datę porodu miało 18 kwietnia 1995 roku, niestety nigdy się nie urodziło. Do czego zmierzam: może to przypadek, ale jednak myślę, że nie, bo Pan Bóg ich począł na całe życie. Razem z synową czujemy taką nitkę bardzo delikatną i cieniutką, która nas łączy od zawsze. Jest to bardzo piękne uczucie, myślimy podobnie, często rozumiemy się bez słów. Mieszkamy od siebie w odległości 50 km, a więc sporo, ale mamy bardzo dobry kontakt telefoniczny. 2 lutego 2001 roku urodziłam drugiego syna, też kochanego. Dziękuję Bogu za to, że ich mam. 
Przez wiele lat zastanawiałam się, czy dzieci, które mam w niebie, to dziewczynki. Stał się cud! Jeździłam parę lat temu do Buku na msze św. o uzdrawienie. Pewnego wieczoru doznałam spoczynku w Duchu Świętym. Padłam na środku kościoła i wtedy Pan Bóg do mnie przemówił: „Córko, masz trzy córki w niebie”. Bardzo wtedy płakałam, to były też łzy radości. Byłam przeszczęśliwa, pełna wdzięczności Bogu za odpowiedź na moje pytanie. W mojej parafii na cmentarzu znajduje się grób dzieci nienarodzonych i utraconych. Często chodzę tam, aby odwiedzić moje córeczki. Mam z nimi kontakt duchowy. Jest to piękne miejsce. Można pomodlić się za te wspaniałe, nienarodzone duszyczki, tak bliskie sercu. Mam teraz orędowniczki w niebie. 
Przeżyłam w swoim życiu cudowne doświadczenie. Byłam na pielgrzymce 28 czerwca 2019 roku w Medjugorie. Wspaniali ludzie i kochana Sydonia – organizatorka z Grodziska Wielkopolskiego. Poznałam także dziewczynę, która jechała razem z nami autobusem. Ma ona na imię Marta. Od samego początku była krok w krok za mną. Gdy nie było jej w pobliżu, czułam się jak zagubione dziecko. Pewnego dnia po prostu ją zapytałam dlaczego ciągle jest przy mnie. Odpowiedziała, że przed wyjazdem dostała przekaz od Ducha Świętego: „Osoba, która wyjdzie z autobusu i pierwsza na ciebie spojrzy to ta, którą masz się zaopiekować”. Marta wysłuchała prośby i opiekowała się mną przez cały czas trwania pielgrzymki. Dodam, że to był mój pierwszy wyjazd do tego cudownego miejsca, a Marta była w Medjugorie kolejny raz. Pewnego dnia, gdy byliśmy na placu przed kościołem św. Jakuba na wieży kościoła w oknie ukazał się nam św. Ojciec Pio. Równocześnie widziałyśmy go obie. Byłyśmy w szoku, oczywiście pozytywnym. Dzień przed powrotem do domu ściskałyśmy się i płakałyśmy na korytarzu w naszej kwaterze. Nagle pojawił się przepiękny zapach, był to zapach fijołków. Ojciec Pio przyszedł się pożegnać. Wiele naszych pielgrzymkowych sióstr też doświadczyło tego pięknego zapachu. 
W Medjugorie stoi duży metalowy Pan Jezus i tam na jego nogach powstają kropelki wody, wypływające z wnętrza. Nie każdy tego cudu doświadczy. Mnie było dane zobaczyć, dotknąć i przemyć twarz tą cudowną wodą. W tej samej chwili włoscy rodzice przynieśli na noszach chorego syna. Miał ok. 18 lat, bardzo piękną twarz i czarne włosy. Wtedy dotknęłam jego twarzy i zobaczyłam jak oczy mu się przewróciły. Były zupełnie białe. Pamiętam jak powiedziałam głośno: „On będzie zdrowy”. Jego ojciec pokazał mi zdjęcie chłopaka sprzed paru lat. Był to wesoły, rezolutny i zdrowy młody człowiek. Pobłogosławiłam ich całą rodzinę znakiem krzyża na czole. 
Latem w 2021 roku miałam ponownie jechać na pielgrzymkę do Matuchny w Medjugorie, ale Bóg miał inne plany. Powierzył mi opiekę nad starszą, bardzo mi bliską osobą z rakiem trzustki. Zrezygnowałam z pielgrzymki i zostałam z nią. Miałam trzy tygodnie urlopu i każdą wolną chwilę spędzałam u boku tej kobiety. Było mi bardzo ciężko, tęskniłam za mężem, synami i własnym domem. Kocham pomagać osobom starszym i opiekować się nimi. Ta kobieta była sama, musiałam jej pomóc. Również w jej mieszkaniu doświadczyłam obecności św. Ojca Pio. Przyszedł mnie podnieść na duchu, czego przejawem był przepiękny zapach fijołków rozchodzący się po pokoju mojej podopiecznej. Siostry i bracia, którzy uczestniczyli w pielgrzymce, cały czas się modlili za nią. 22 lipca 2021 roku odeszła do Pana. Był to czwartek ok. godziny 1640. W sobotę był pogrzeb. Bardzo wszystko przeżywałam. W poniedziałek wróciłam do pracy po urlopie. Dałam radę dzięki pomocy Boga i Ojca Pio. Pomogłam Jej odejść do Pana. Było to moje nie pierwsze i nie ostatnie doświadczenie towarzyszenia osobie umierającej. Bóg dał mi tą piękną łaskę i powołanie do pełnienia takiej właśnie służby dla bliźnich.